Babie lato

W pierwszych dniach pażdziernika zjawia się babie lato i przysłowie powiada :"O św. Brygidzie / 8 pażdziernika/ babie lato idzie". Trwa ono zaledwie dwa tygodnie i kończy się wśród jesiennych słot. Jeśli podejdziemy do zeschłego badyla ostu , to łatwo odszukamy w nim twórcę babiego lata.Młodziutki pajączek wylazł na na najwyższy oścień sterczącego badyla , przyczepił się silnie doń łapkami i wyrzuca na wiatr mały kłębuszek nici pajęczej . Wiatr go podchwytuje , unosi i rozwija - a mały pajączek-lotnik wciąż snuje nowy i nowy kawał nici. Przędziwa bezustannie przybywa : im dłuższa nić , tym silniej wiatr nią szarpie - aż wreszcie przybędzie jej tyle , że pajączek uczepiony u badyla ostu , nie zdoła się oprzeć sile wiatru . Odrywa się wtedy odeń i lekki , ledwie dostrzegalny podmuch wiatru unosi go w górę , aby pajęczynę jego rozsnuć wśród tysiąca białych nitek . Leci sam , nie wiedząc dokąd . Kieruje nim Mądrość Boża ;- z zimnego pola , na którym zginąłby wśród wichrów zimowych i śniegów - kieruje go do miejsc zacisznych pod dachy chat , pod płoty lub gdzieś do zagajeń lasu .
Tak i mały pajączek , sam niezdolny do dalekiej podroży , dzięki cudownym zrządzeniom Opatrzności , wykorzystując siłę wiatru , wielkie przebywa odległości , aby dotrzeć wreszcie do przeznaczonego dla niego na zimę ciepłego mieszkanka .
W czasie lotu jak każdemu lotnikowi grożą mu rożne niebezpieczeństwa.
Niechno zaczepi się w locie o o wyższy chwast , zaplącze w gałązki krzewu , wiatr pozrywa mu nici i cały jego wysiłek idzie na marne. Trzeba będzie snuć od nowa i próbować nowego lotu .
Wieczorem , gdy wilgoć obciąży nić , musi lądować i czekać słonecznego ranka . Ku zachodowi słońca , gdy mrok zapada , babie lato opada na ziemię .
Lud powiada , że przędza leci z wrzeciona Matki Bożej , która chce kobietom na wsi przypomnieć , iż czas pomyśleć o przędzy i o płótnie na koszulki dla dzieci.
D.K. 1934 rok