CO ROBIŁ CHRYSTUS PRZEZ TRZYDZIEŚCI LAT?

W czasie tych trzydziestu lat na szerokim świecie działy się wielkie rzeczy. W Rzymie otwierano świątynię Janusa ; w Judei Archelaus szedł na wygnanie , a prokuratorzy rzymscy zasiadali na jego miejscu. August w wieku siedemdziesięciu sześciu lat przestał być panem tego świata i natychmiast dekretem senatu stał się bogiem na innym świecie. Germanik po zwycięstwach nad barbarzyńcami północy umarł na Wschodzie ; w Rzymie panoszył się Sejan, podczas gdy z Capri miał nań zwrócone baczne oko Tyberiusz , by go wnet unieszkodliwić . A tymczasem w Nazarecie Jezus żył , jakby w ogóle nie istniał . Podobny zewnętrznie do swych rówieśników , najpierw dziecię , potem chłopiec i młodzieniec.
Bawił się na kolanach Matki , potem starał się być Jej pomocny w drobiazgach , następnie stanął w warsztacie Józefowym , a wreszcie zaczął czytać i pisać , odmawiał Shema i inne modlitwy nakazane , uczęszczał do synagogi . Już jako dorosły mężczyzna zajmował się praca w polu i winnicy oraz pomagał Józefowi w wykonywaniu zamówień tak w samym Nazarecie jak i w okolicy . Zagłębiał problemy żydowskiego prawa , naukę faryzeuszów i saduceuszów , stosunki polityczne Palestyny i innych krajów . Zewnętrznie dni Jego tak właśnie wyglądały.
G.Ricciotti


Cóż uczynił Jezus w ciągu tych długich lat?Ewangelia pomija to całkowitym milczeniem , gdyż zapewne nie uczynił Jezus wówczas nic , co by było godne uwagi . Nie ulega wątpliwości , że Jezus chciał , abyśmy wiedzieli , że przez ten czas nie dokonał żadnego znaczniejszego czynu . A istotnie podziwu godna jest prostota , z jaką Ewangelia bez słowa przemilcza tych osiemnaście lat , snując dale swój watek opowiadania , jak gdyby ta przerwa była najzwyklejszym zjawiskiem . Tylko całkiem przypadkowo dowiadujemy się , że do lat trzydziestu Jezus był synem cieśli i sam uprawiał to rzemiosło , żyjąc rodzinnym , domowym i zawodowym życiem robotnika . Wszak na tym polegało właśnie wielkie zgorszenie , które najwięcej zaszkodziło powodzeniu Jego nauczania wśród swoich i sprawiło, że nie mógł się stać prorokiem we własnym kraju.
To zgorszenie , o które po dwudziestu wiekach panowania Chrystusowego rozbija się niekiedy chwiejna wiara - jest w istocie najwspanialszym dowodem prawdziwości Ewangelii . Żaden autor zmyślonej opowieści nie skazywałby swego bohatera na tak długą bezczynność; okazałby się pewnie mniej wzniosły, a bardziej pomysłowy , mniej Boży , a bardziej ludzki./A. Nicolas-ks. E.Dabrowski/